Tablica numer 5

„Podczas wizytacji parafii uniejowskiej abp Bogumił odwiedził także szkółkę działającą przy kościele parafialnym. Po powitaniu Ekscelencji w szkółce, proboszcz przypomniał młodzieży niektóre zdarzenia ze Starego Testamentu, a potem zapytał chłopców:

— Kiedy Adam i Ewa zostali wypędzeni z raju?

— Na jesieni — odpowiedział jeden chłopiec.

— Dlaczego jesienią?

— Bo były dojrzałe jabłka, dobre do jedzenia.

Przy tej okazji abp Bogumił wyjaśnił młodzieży znaczenie grzechu pierworodnego. Adam i Ewa byli szczęśliwi, bo Bóg ofiarował im raj — najpiękniejsze miejsce na ziemi, to jest ogród zwany Edenem. Wiedzieli, że Bóg ich kocha i byli szczęśliwi. Tylko jednego im Pan Bóg zabronił. Zakazał im jeść owoców z jednego drzewa — poznania dobra i zła. Gdy Ewa przechodziła obok tego drzewa usłyszała głos węża i dała mu skusić się do zerwania z niego owocu. Ugryzła jabłko i dała jego część do spożycia Adamowi. Oboje popełnili grzech, gdyż przekroczyli zakaz dany im przez Boga i zostali wygnani z raju”.

Jak widać rzetelna posługa św. Bogumiła była dla niego czymś oczywistym i dlatego ilekroć widział, iż kapłani zaniedbują swoje obowiązki np. poprzez częste wyjeżdżanie z parafii, to arcybiskup gnieźnieński napominał ich, a kiedy to było konieczne wymierzał im sprawiedliwą karę. W ten sposób św. Bogumił chciał poruszyć ich sumienia pytając ich o najgłębsze motywacje. św. Bogumił jako arcybiskup gnieźnieński miał często powtarzać do kapłanów swojej archidiecezji: „Prawdziwym pasterzem jest ten, kto bardziej troszczy się o dusze wiernych niż o własną godność”.